zondag 1 maart 2015

De nieuwe Quilt Bee....en Gijs het vogeltje

Ja we hebben een nieuwe Quilt Bee in ons dorp en we noemen ons de Hexagonnen want zeg nu zelf....je kunt met ons alle kanten op en dat bedoel ik in postitieve zin. We zijn super gezellig, hulpvaardig, creatief en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

We komen één keer in de veertiendagen bij elkaar in een oud kerkje met mooie glas in lood raampjes.


Een oude bimbam klok zegt ons hoe laat het is maar daar letten we niet zo op.We hebben ieder onze eigen werkjes en niets hoeft....alles mag is ons motto.
Van links naar rechts Henny....Ellen....Evelien....Jeanne...Betty...Michéle


En van rechts naar links Joke.....Ineke en met die antieke hoed is moi.


Michéle is bezig met een hexagon quilt


Evelien met sterretjes en zoveel meer





Betty met het vogeltje en vlindertjes van restjes stof


Ellen en Henny zijn bezig met een prachtige quilt van Rietje Slagmaat waarvan ze de laatste rand voor aan het maken zijn.



Ellen is ook nog haar kerstquilt aan het doorpitten.


Jeanne is bezig met haar poezen quilt


 Ze heeft de mooie stofjes bij Bep in Hall gekocht.

Ineke is bezig met een applicatie quiltje


Er wordt niet alleen maar gequilt  men is creatief op allerlei gebied. Ineke maakt prachtige poppenhuizen en quiltwinkeltjes, foto volgt, en Evelien heeft een sprei gebreid van restjes sokkenwol...super mooi is die geworden. Ze maakt er nog een achterkant tegen en dan knoopt ze de sprei, om de lagen vast te zetten.



Moi is bezig met Gijs het vogeltje en één blok is klaar .



 De andere elf blokjes kunnen ook genaaid, geborduurd kortom vast gefrut worden. Soms zijn het zulke kleine stukjes die ik moest maken vooral bij het blok met de meloen.


De pitjes zijn zo ietepieterig en zo jullie zien moeten er nog pootjes, takjes geborduurd worden en Gijsje spuugt het pitje uit dus dat moet ook nog duidelijker worden.


Februari de maand van de liefde


Mei de bloemetjes maand. De rest zien jullie natuurlijk zodra ik weer wat verder er mee ben. 

Natuurlijk is er buiten het quilten de natuur en zodra het kan ga ik er op uit.... bij de eekhoorns, in het bos of de waterkant het maakt niet uit als het maar buiten is. Volgens mij ben ik in mijn vorig leven nooit buiten geweest en daarom.....





Dan zijn er natuurlijk de eekhoorns die iedere dag gevoerd worden. Ze doen het goed, blijven op het terrein en ik heb het afgelopen jaar geen dode eekhoorns meer gezien en dat was de opzet van het project dus na één jaar kan ik zeggen....geslaagd en we gaan door.


Nu het voorjaar begonnen is en de natuur weer volop tot leven komt, het quilten met elkaar zo gezellig is hebben we genoeg om te genieten......of niet dan?

Vrolijke groetjes Renée

donderdag 5 februari 2015

Dikke poetje is niet meer....

Dit verhaal gaat over Kareltje en wat had die een mooie naam, Kareltje von Conil de La Frontera.


Op een reis door Spanje stapte hij de caravan binnen, ging op bed liggen en begon te spinnen. Kareltje had een nieuw tehuis gevonden.


We hebben hem laten inenten en gezond als hij was mocht mee naar Nederland en had geen probleem met de terugreis. Tijdens onze stops ging hij naar buiten, liep hij achter ons aan maar liep nooit weg en in Nederland vond hij zijn nieuwe huisje prima. Hij dronk altijd uit de kraan iets wat hij in Spanje gewend was en altijd is blijven doen.




Karel ging altijd mee op vakanties en liep dan achter me aan door de bossen en ging je wat te ver uit het zicht, want er moest wel gesnuffeld worden onderweg, dan mauwde hij om te laten weten dat ik even op hem moest wachten.



Kareltje was zó lief maar had ook wel een fel karakter en honden die kon hij wel aan. Ze waren wel bang voor hem en kwamen ze te dicht bij, vluchtte hij nooit weg maar ging er voor en meestal waren de honden dan zo verdwenen.


Kareltje had altijd een grijns waardoor het leek of hij altijd een beetje naar je lachte.


Hoe oud kareltje is geworden weten we niet precies maar wij hebben hem 15 jaar gehad en hij was al volwassen toen hij bij ons kwam . Hij haalde zwervers in huis en zo zijn Witje en Gait via hem bij ons gekomen. Pi is een ander verhaal Kareltje wilde graag vrindjes met hem worden en dat lukte ook best wel.


Ze aten saampjes.....



en sliepen soms saampjes.


Op het laast ging het niet meer. Hij werd heel erg benauwd en op mijn schootje heeft de dierenarts hem hiervan verlost.
We hebben hem een mooi plekje gegeven vlak bij de vijvertjes waar hij altijd op uit keek als hij in de vensterbank lag.







Het doet pijn, maar het is ook goed zo en natuurlijk mis ik mijn dikke poe. Een paar dagen ben ik de bossen ingegaan en als ik dan even stilstond hoorde ik zacht miauwen en wist dat Poetje gewoon mee gaat op mijn struintochten want tenslotte hield hij daar ook heel veel van.

Best nog verdrietig maar toch vrolijke groetjes Renée



maandag 12 januari 2015

Met z'n alle op vakantie


en dan praat ik over vroeger...lang geleden. We woonden aan de kust en we hadden een groot gezin. Iedereen was er altijd welkom en in de zomer gingen we met z'n alle kamperen in het bos. Niet op een camping.....maar echt midden in het bos.



 Mijn moeder en oma wilde niet in een tent slapen en mochten bij boswachter Kruis en zijn vrouw logeren. En Ben Kruis droeg altijd zijn geweer over zijn schouder en een sigaretje tussen zijn vingers.



Wij en dat waren dan mijn vader, moeder, oma, 6 koters en de vrienden van die 6 koters want die mochten ook mee moesten dus naar de plek van bestemming. Hoe doe je dat nu, je woont aan de kust hebt maar één auto en de hele meute moet naar de Veluwe.
Veel bagage, tenten en kleding en Tim onze hond moest mee en dat kon dus nooit in één keer.
Voor we vertrokken moesten we dan ook 4 onderbroekjes, twee hempjes, 3 blousjes en 2 paar sokken aan trekken en je laarzen in je handen dat scheelde een hoop in bagage.
Het kwam er op neer dat mijn vader etterlijke keren op en neer reed  en als dan alles over was begon de pret.


 De tenten werden opgezet. Uit het bos werd hout gehaald en er werd een tafel en stoelen gemaakt. Een gat werd gegraven want ja de familie moest ook wel eens een keertje nodig naar de toilet en daarna was het genieten.
 Lange wandelingen met Ben Kruis de boswachter, wild kijken en natuurlijk in de korenvelden spelen die aan de rand van het bos lagen.





Van het gemaaide koren werden nog schoven gemaakt en we hadden nooit last van teken.



 Mijn moeder leerde me op onze wandelingen  welke planten er groeide en daar heb ik nog steeds veel profijt van.




Dit hebben we zo vele jaren gedaan en met een immense glimlach herinner ik me de geweldig leuke en mooie vakantie's uit mijn jeugd.



 Zo heb ik de natuur in al zijn pracht en kracht leren kennen en ik ben mijn ouders daar nog steeds intens dankbaar voor.

Vrolijke groetjes Renée