Het kleine geluks doosje.......

Ja jullie horen het goed ik heb een klein houten doosje met geluk. Iedereen kan zo'n doosje maken maar dan moet je wel één of meerdere katten hebben. Het verhaal gaat zo, katten snorharen brengen geluk en af en toe trek ik er eentje.........hé nee, valt er eentje bij Karel, Witje of Gait uit en die doe ik dan in een mooi houten doosje. Ik heb er al best veel  en bij elke gevonden snorhaar lacht het geluk me iets meer toe.

en als het geluk even weg is heb ik al gauw de neiging om met een schaar......
ah nee!
Ze hebben ze nog hoor zoals jullie kunnen zien.

Dus zoek in mandjes, op quiltjes want snorharen brengen geluk . Nog even een gedichtje over onze lieve Karel.

Karel de kater

Karel was een rare kater,
want hij hield zoveel van water.
Hij sprong zomaar in het bad,
als zijn baasje daar al zat.

Kareltje kon niet echt praten,
maar hij kon wel winden laten.
Kinderen, je gelooft het niet,
zulke winden als hij liet

En de zwarte Twan van Duren,
was de kater van de buren.
Hij kwam vaak bij karel aan,
of die nog wat vis had staan.

Twan kon wandelen op de daken,
en een koelkast open maken,
Twan was eigenlijk een dief,
en toch was hij best erg lief.

Soms zat elk op zijn gemakje,
aan zijn eigen etensbakje,
maar ze vonden't ook niet raar,
om te jatten van elkaar.

Dat werd krabben, dat werd snauwen,
dat werd klagelijk miauwen,
maar dan kwam het toch weer goed,
zoals dat bij vrienden moet.

Karel had met Twan van Duren,
steeds weer nieuwe avonturen,
in de tuin en op het dak,
en bij elke vuilnisbak.

© Willem Wilmink

En dat was ik bijna vergeten, het tafelkleed is af.

Vrolijke groetjes Renée

Onze zieke kater Gerrit of wel Gait

Soms gaan katten wel eens op zoek naar een nieuw huis en zo'n kat is Gait.
In de tuin hadden we een klein kastje staan en op een dag lag daar een rode kat in. Nu moeten katten wel eens uitrusten van al hun bezigheden, dus dacht ik , och blijf maar even lekker liggen.

Na uitgerust te zijn ging de kater weer op pad en het leven ging weer verder.
De kat kwam toch weer terug en om een lang verhaal kort te houden , het kastje werd zijn bedstee.
Natuurlijk word je gevoelige snaar geraakt en vind je het fijn als een kat jouw home uitkiest om te blijven wonen, dus werden voer en water bakjes neergezet en de kat was heel tevreden.

De kat kreeg zijn naam, Gerrit en gauw werd het Gait.
Gait mocht naar binnen en voelde zich best op zijn gemak tussen de twee andere wollen bollen Karel en Witje.
Omdat we wilde weten of Gait een huis had, zijn we met hem naar de dieren gegaan en aan Gait zijn chip konden we zien dat hij ergens anders woonde
maar daar voelde hij zich niet meer op zijn gemak en dat klopte ook wel. Een scheiding en overdag en 's nachts alleen thuis, daar voelde Gait zich niet zo bij op zijn gemak.
Gait mocht van zijn vroegere baasje bij ons blijven en we waren super blij want je hecht je gauw aan zo'n harig wezen. Hij kreeg zijn eigen mandje

met een warm quiltje maar zoals bij bijna alle katten, kroop hij weg in het grote quilt werk.

Twee weken later sloeg het noodlot toe en Gait rende de straat over en kwam onder een auto. Gait wilde zo graag terug naar zijn nieuwe huis en de buren vertelde ons dat hij dat kruipend deed. Gauw naar de dieren arts en de diagnose luidde, kneuzingen en een gebroken kaak dus voorlopig geen brokken. Hij kreeg een instant dieet en lustte dat graag en hij knapte na een tijdje weer op.

Op een dag zakte Gait door zijn pootjes en kon niet meer lopen, en je kon zien dat hij veel pijn had. De dieren arts kon zijn hartje bijna niet volgen zo snel klopte het en na onderzoek bleek dat Gait een hart kwaal had.
De dieren arts gaf hem niet lang meer en Gait kreeg tabletjes voor zijn hart. Vier dagen zijn we met hem in de weer geweest. Heel voorzichtig instand dieet in zijn bek gedruppeld .
Na de vierde dag begon er weer wat leven in Gait te komen en hij begon uit zich zelf te drinken. Gait knapte weer op.

De hart kwaal zal nooit over gaan. Omdat Gait graag bij mij op de zolder het quilt gebeuren volgt, draag ik hem twee trappen op en twee trappen af.
Hij krijgt elke dag een tabletje en hij laat het toe dat ik deze geef. Hij gaat niet zo veel meer naar buiten en slaap veel en lang. Hij vindt het heerlijk als we elkaar kopjes geven en spint dan hardop. Hij vind het leuk om met zijn tanden aan mijn haar te trekken, af en toe zijn nagels in mijn vel te zetten maar, natuurlijk niet voor voor echt. We zijn blij dat we hem hebben en dat hij ons en ons huis gekozen heeft als zijn HOME, onze grote zieke Gait.

Vrolijke groetjes Renée

Onze Witje

Onze witje, onze snoezige zwarte snoezenpoes met haar hang buikje dat op een rokje lijkt en Witje heet.

Onze kater Karel is zeer sociaal en nadat hij van Spanje naar Nederland was verhuisd miste hij toch het gezelschap van zijn harige vriendjes.

Nu hebben wij bijna alles 2de hands in huis, dus vonden wij dat Karel een vriendinnetje mocht hebben, maar wel eentje uit het asiel.

Tjonge wat een hoop keus, van tijgertjes naar rode en zelfs een witte kat zaten in een grote ruimte ons aan te kijken. In een hoekje zat een zwarte kat erg angstig te wezen. Ze was niet moeders mooiste maar we vielen als een blok voor haar.

Witje mocht mee naar huis. Karel was blij , heerlijk een ander poezen beest waar hij achter aan kon rennen. Witje vond het maar niets en kroop op de kast waar ze met tussenpozen. vier dagen heeft gezeten.

Uit eindelijk begon ze een beetje te wennen en zich thuis te voelen. Ze is een stille vogeltjes jager. Ze kan heel lang wachten en dan hup weg vogeltje en muisjes vindt ze niks.

Ze loopt met ons mee als we een rondje lopen. Karel een beetje waggelend en Witje met haar hangbuik rokje .

Als er visite komt gaat ze stilletjes naar boven en komt pas beneden als de meute weg is.

Ze heeft haar eigen plekjes in huis, eet niet uit haar bakje maar haalt met haar pootje de katten brokjes er uit. Ze snurkt en gebruikt het vloerkleed als krab paal. Maar we houden als een zak van haar, ze is onze lieve zwartje poezen muis.

Vrolijke groetjes Renée

Onze kater Karel

Karel heet voluit, KareltjeVon Conil de La Frontera of te wel dikke poe.
We waren op een camping in Spanje en hadden net alles opgezet en ons met een glaasje wijn geïnstalleerd of er kwam een magere rode kat voorzichtig de voortent insluipen. Hij keek een paar keer rond, zocht een plekje en ging liggen slapen.

Er leven veel zwerf katten op de campings in Spanje en de buitenlandse gasten voeren de katten, zeker in de winter.
De Spanjaarden zelf vinden de katten niet fijn en jagen ze weg. Soms gaat dat met bruut geweld.

Het zwerf katertje ging weer op pad en wij dachten dat hij wel weer een nieuw stekje zou zoeken maar nee hoor . Hij kwam weer terug en liet zich aaien dat in tegen stelling met de andere zwerf katten die erg schuw waren. Onze naaste bewoners op de camping keken toe en zagen dat het katertje met ons mee begon te lopen naar de douche en als we naar de camping winkel gingen. Men begon namen voor de kater te verzinnen en iedereen bemoeide zich met het brutale rode katertje.

De naam Karel was ons idee en Von kwam van onze duitse vrienden af. Conil was het plaatsje waar we campeerden dus werd het Kareltje Von Conil De La Frontera.

We zijn met Kareltje naar de dierenarts in Spanje gegaan en hebben hem laten na kijken, ze jeweetwel laten weghalen en hem laten inenten voor de grote reis naar Nederland.

Kareltje vond het prima in de auto en ik liet hem net als een hondje, dus aan de lijn uit. Ons huis viel bij Karel goed in de smaak en we hoefden hem niet binnen te houden om te wennen. Hij liep gewoon achter ons aan. In Spanje kon Karel alleen maar water uit lekkende kranen drinken, want hij kon het nergens anders vinden.

Thuis heeft hij die gewoonte gewoon willen aanhouden.
Karel heeft van zijn ontberingen in Spanje wel een drang tot overleven overgehouden. Hij wil altijd vreten en onze dieren arts heeft gezegd, aan zijn onvoorstelbare vreetzin kun je niets meer doen maar als Kareltje zo door blijft eten zou hij wel eens kunnen ontploffen.

Karel is nu al heel wat jaren bij ons en zeer tevreden. Slaapt veel, bijt af en toe in je enkels of je handen maar hij is zo lief............onze dikke poe.

Volgend keer gaat het over Witje, onze zwarte lieve poezemuis.

Vrolijke groetjes Renée